ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΚΩΚΚΟΥ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ, ΕΛΛΑΔΑ

/ / ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΠΕΛΑΤΩΝ

Μα πώς να περιγράψεις μία εξόρμηση, μία εξερεύνηση με λέξεις, δίχως να βάλεις τις χιλιάδες υπέροχες εικόνες που έζησες και μοιράστηκες με την παρέα σου! Όμως η προσπάθεια μετράει και θα προσπαθήσω να αποδώσω όσο πιο παραστατικά μπορώ την δική μου εμπειρία! Η μέρα ξεκινά με καθυστέρηση φυσικά, αφού οι 3 από τους 15 συνοδοιπόρους μου κοιμούνταν την προκαθορισμένη ώρα αναχώρησης! Αναμονή και φύγαμε από το σημείο συνάντησης σε ύψος 1050μ.! Περνάμε μέσα από το χωριό πρωί πρωί, με την τσουχτερή δροσιά μπορώ να πω, όπου οι περισσότεροι παίρνουν το πρωινό τους και ανηφορίζουμε περνώντας από το καλοδιατηρημένο πετρόχτιστο σχολείο του χωριού. Βρίσκουμε το μονοπάτι και ξεκινάει η ανάβαση δίπλα από το φαράγγι  το οποίο αν και δεν είχε νερό τώρα παραμένει ένα υπέροχο θέαμα. Ανά 100 περίπου μέτρα σηματοδοτούμε το μονοπάτι και όταν χρειαζόταν, κάναμε τις απαραίτητες στάσεις μέσα στο καθαρό οξυγόνο και  την υπέροχη μυρωδιά από τα έλατα!

Προχωράμε και στην πορεία μας βρίσκουμε μαντριά τσοπάνηδων με όλα τα απαραίτητα φυσικά εργαλεία, όπως τις μπακράτσες [δοχεία συσσώρευσης γάλακτος] , κορίτα [ταίστρες και ποτίστρες για τα πρόβατα] και ένα τσεκούρι εύκαιρο πάντα στη χρήση του τσοπάνη !

Η διαδρομή συνεχίζεται κάτω από τον βαθύ ίσκιο των ελάτων και με τη συντροφιά των κουδουνισμάτων από τα τσοκάνια των αιγοπροβάτων. Αν και χάσαμε το μονοπάτι για περίπου 100 μέτρα, όλη η ομάδα κράτησε το χιούμορ της και συνεχίσαμε ακάθεκτοι, δίχως να ακούμε τους λιποτάκτες που φώναζαν από την κούραση και την δυσπιστία τους στους οδηγούς! Αστειεύομαι φυσικά !

Η ανάβαση συνεχίστηκε και φτάσαμε εν τέλει στο οροπέδιο Αστρά σε ύψος 1500μ. Εκεί η ομάδα χωρίστηκε για λίγο, αφού οι 5 από εμάς ανεβήκαμε στο ‘’κάστρο’’ [σύμφωνα με την παράδοση κάποτε υπήρχε κάστρο εκεί!]. Η ανάβαση δεν ήταν τόσο εύκολη διότι υπήρχαν χιλιάδες πέτρες [οι οποίες κυλούν, κάνοντας τες πολύ επικίνδυνες ]. Η κορυφή είναι προσβάσιμη μόνο από τη μία του πλευρά, γιατί η άλλη είναι κάθετη με γκρεμούς ύψους 50 και 100 μέτρων. Στη διάρκεια αυτή, ένας από την παρέα πετούσε το drone για να μπορέσει να συλλάβει το κάλλος της περιοχής αυτής από ψηλά.

Η παρέα επανενώθηκε στην Κρυάβρυση [βρύση η οποία τρέχει όλο το χρόνο νερό από το…ψυγείο]. Έπειτα κάποιοι από την ομάδα  αφήσαμε τους υπολοίπους να κατευθυνθούν προς την Αγία Παρασκευή [πετρόχτιστη εκκλησία στο οροπέδιο Αστρά με θέα μέχρι τη Ζάκυνθο!] και εμείς συνεχίσαμε για να δούμε έναν καταρράκτη 30μ.! Οι οδηγίες ήταν να συναντηθούμε σε μία τρύπα στο βράχο του βουνού, η οποία χρησίμευε ως κρυψώνα αγαθών και ανθρώπων επί τουρκοκρατίας και γερμανικής κατοχής! Βέβαια αν και η υπόλοιπη ομάδα κατευθυνόταν εκεί μέσω του δρόμου, εμείς διαλέξαμε έναν αρκετά πιο δύσκολο δρόμο μέσα από απότομους βράχους και γκρεμούς.

Τότε τα τρυπήματα από τα αγκάθια του βουνού ήταν απανωτά και χιλιάδες, αλλά οφείλω να πω πως βγήκαμε αλώβητοι!  Η ομάδα επανενώθηκε για μια ακόμα φορά και από εκεί και κάτω το ταξίδι μας ήταν ομαλό, αφού ακολουθούσαμε τον χωματόδρομο για το χωριό. Λίγο πιο κάτω , σε μια πηγή, σταματήσαμε να ξεκουραστούμε και να αναδιαταχτούμε για την επιστροφή μας στο χωρίο, όπου συναντήσαμε άλλη μια ομάδα που έκανε τον περίπατο της . Εν τέλει φτάσαμε στο χωριό κουρασμένοι, αλλά απόλυτα ικανοποιημένοι και με το αίσθημα της ευχαρίστησης, έχοντας διανύσει 10χλμ και έχοντας περάσει από περιοχές, οι οποίες απέχουν 500μ. κάθετα η μια από την άλλη! Η μέρα τελειώνει και το μόνο σίγουρο είναι ότι το αίσθημα της ηθικής ικανοποίησης υπερνικά αυτό της κούρασης κατά πολύ!